Gehoorverlies bij de ziekte van Ménière

In het begin is het gehoorverlies bij de ziekte van Ménière wisselend. Het gehoorverlies doet zich in het begin vooral voor in de lage tonen en is perceptief van aard. De patient klaagt veelal over vervorming van geluiden en soms over overgevoeligheid voor harde geluiden. Deze overgevoeligheid voor harde geluiden heeft een medische naam: hyperacusis. Wanneer de ziekte zich voortzet, doet het gehoorverlies zich ook in de hogere frequenties voor. Daarbij neemt het verlies in de lage frequenties ook toe.

In de meeste gevallen doet het gehoorverlies zich voor aan één oor, maar ook het andere oor kan te maken krijgen met de ziekte van Ménière. Het gehoorverlies bij de ziekte van Ménière zal uiteindelijk blijvend zijn. Het stabiliseert zich veelal bij 50 tot 60 decibel.

 

gehoorverlies bij de ziekte van Meniere begin

Gehoorverlies bij de ziekte van Ménière in het begin

 

gehoorverlies bij de ziekte van Meniere uiteindelijk stabiel

Gehoorverlies bij de ziekte van Ménière in het stabiele stadium is een vlak verlies en is blijvend

De ziekte van Ménière

Bij patienten met de ziekte van Ménière werkt het binnenoor niet goed. De volgende klachten kunnen zich voordoen:

  • slechthorendheid
  • duizeligheid
  • misselijkheid
  • tinnitus (oorsuizen)

De ziekte verloopt meestal aanvalsgewijs. Bij sommige patienten komen er meerdere aanvallen per maand voor. Bij andere patienten zitten er soms wel maanden of zelfs jaren tussen twee aanvallen. De ziekte van Ménière kan zich aan één of twee oren voordoen. Wanneer de ziekte zich aan één oor voordoet, kan het zijn dat in de loop van de tijd ook het andere oor mee gaat doen. Dit doet zich in zo’n 10% van de gevallen voor. Naar schatting hebben tussen de 10.000 en 15.000 mensen de ziekte van Ménière.
De ziekte is vernoemd naar de Franse arts Prosper Ménière die voor het eerst de verschijnselen van deze ziekte beschreef.

Lees hier alles over de Ziekte van Ménière

Bron: Audiologieboek