Het is inmiddels ruim twee jaar geleden dat het Delft Tinnitus Device met veel aandacht in de media verscheen als mogelijke nieuwe behandeling voor tinnitus. Het apparaat combineert elektrische stimulatie van een zenuw bij het oor met geluid dat is afgestemd op de tinnitus van de gebruiker. Tijdens een tinnitussymposium aan de TU Delft in 2025 presenteerde prof. dr. Dirk De Ridder de eerste onderzoeksresultaten. Die lieten geen duidelijk effect van de behandeling zien. Recent publiceerde het onderzoeksteam de volledige analyse van de studie in het wetenschappelijke tijdschrift Neuromodulation. Ook die nadere analyse toont de werkzaamheid van het Delft Tinnitus Device niet aan.
| Publicatie onderzoek naar Delft Tinnitus Device

Volledige studie bevestigt eerder beeld
De onderzoekers testten dezelfde behandeling met drie verschillende instellingen voor de timing tussen de elektrische stimulatie en het geluid.
Voor tinnitusluidheid en tinnituslast vonden zij geen overtuigend effect van een van de onderzochte instellingen. Bij één instelling vonden zij wel verschillen in onder meer de onaangenaamheid van tinnitus, angst en slaap. Na correctie voor het grote aantal statistische vergelijkingen bleven die verschillen echter niet overeind.
De volledige analyse verandert daarmee het beeld dat in 2025 uit de eerste presentatie van de resultaten naar voren kwam niet wezenlijk.
Eerdere media-aandacht liep vooruit op bewijs
Begin 2024 kreeg het Delft Tinnitus Device veel media-aandacht. Het apparaat kwam voort uit een samenwerking tussen hoogleraar bio-elektronica Wouter Serdijn van de TU Delft en neurochirurg Dirk De Ridder. Onderzoekers hadden deze manier van gecombineerde geluid- en zenuwstimulatie toen nog niet bij patiënten getest.
HOorzaken wees destijds op het risico van valse hoop door de vroege publiciteit rond de Delftse tinnitustherapie. In verschillende media werd al gesproken over het onderdrukken of verdwijnen van tinnitus, terwijl onderzoeksresultaten bij patiënten nog ontbraken.
Onderzoekers van de University of Otago in Nieuw-Zeeland voerden vervolgens de klinische studie uit. In juni 2025 presenteerde De Ridder tijdens een symposium aan de TU Delft de eerste resultaten. Daaruit bleek toen al dat de onderzoekers geen duidelijk effect van de behandeling konden aantonen. HOorzaken berichtte daarover eerder.
Bimodale stimulatie met geluid en zenuwprikkels
Het Delft Tinnitus Device gebruikt een vorm van bimodale stimulatie. Daarbij combineert het apparaat een geluid dat is afgestemd op de toonhoogte van de tinnitus met elektrische stimulatie bij het oor.
Met die elektrische prikkels proberen de onderzoekers een vertakking van de nervus vagus te stimuleren. De timing tussen de zenuwstimulatie en het geluid vormt een belangrijk onderdeel van de behandeling.
Achter deze aanpak zit de theorie dat stimulatie van de nervus vagus invloed kan hebben op het autonome zenuwstelsel. Door het tinnitusgeluid op een bepaald moment aan die stimulatie te koppelen, zou de reactie op het geluid mogelijk kunnen veranderen. De onderzoekers hebben in deze studie echter niet aangetoond dat dit veronderstelde mechanisme daadwerkelijk optreedt.
Dertig deelnemers kregen drie verschillende instellingen
Aan de studie deden dertig mensen mee met chronische tinnitus die zij als een toon waarnamen. De onderzoekers verdeelden hen willekeurig over drie groepen van ieder tien deelnemers.
Bij de eerste groep boden zij de elektrische stimulatie en het tinnitusgeluid tegelijkertijd aan. Bij de tweede groep begon het geluid vijf seconden na het begin van de elektrische stimulatie. Bij de derde groep varieerde de timing tussen beide prikkels. Deze groep diende als controle.
Iedere deelnemer kreeg negen behandelsessies verspreid over drie weken. De onderzoekers maten de uitkomsten voor de behandeling, direct na de behandelperiode en opnieuw een maand later.
Geen aangetoond effect op tinnitusluidheid en tinnituslast
De onderzoekers beoordeelden onder meer de tinnitusluidheid en de tinnituslast. Voor dat laatste gebruikten zij de Tinnitus Functional Index, kortweg TFI. Deze vragenlijst meet hoeveel invloed tinnitus heeft op bijvoorbeeld slaap, concentratie, ontspanning en het dagelijks functioneren.
Voor tinnitusluidheid vonden de onderzoekers geen significant verschil tussen de drie groepen. Ook voor de TFI vonden zij geen significant verschil.
Bij individuele deelnemers veranderden scores soms wel. Daaruit kan echter niet worden afgeleid dat de behandeling die veranderingen veroorzaakte.
Geen bewijs dat één instelling beter werkt
Bij de instelling waarbij het geluid vijf seconden na het begin van de elektrische stimulatie werd aangeboden, vonden de onderzoekers verschillen in onder meer de ervaren onaangenaamheid van tinnitus, angstklachten en slaapkwaliteit.
Hoe meer statistische vergelijkingen bij een analyse echter worden uitgevoerd, hoe groter de kans dat ergens toevallig een verschil ontstaat. Na correctie voor het grote aantal vergelijkingen waren de gevonden verschillen voor onaangenaamheid, angst en slaap niet meer statistisch significant. Hetzelfde gold voor de veranderingen in de EEG-metingen.
De auteurs beschrijven deze analyses daarom als verkennend.
Studie levert vooral informatie over veiligheid en uitvoerbaarheid
De onderzoekers omschrijven hun onderzoek als een veiligheids- en haalbaarheidsstudie. Met dertig deelnemers, verdeeld over drie groepen van tien, was de studie beperkt van omvang. Naast veiligheid en uitvoerbaarheid keken de onderzoekers ook naar klinische uitkomsten, waaronder tinnitusluidheid en tinnituslast.
Er traden geen ernstige bijwerkingen op en de behandeling bleek praktisch uitvoerbaar. Dat betekent niet dat het Delft Tinnitus Device niet werkt, maar wel dat de werkzaamheid in deze studie niet is aangetoond.
Die beperkte onderzoeksopzet staat in contrast met de hoge verwachtingen die eerder in de publiciteit rond het Delft Tinnitus Device werden gewekt. Om de werkzaamheid goed te beoordelen is groter en specifiek daarop gericht vervolgonderzoek nodig.
Theorie achter timing nog niet bevestigd
Ook de theorie achter de instelling met vijf seconden vertraging moet nog verder worden onderzocht.
De onderzoekers veronderstellen dat elektrische stimulatie van de nervus vagus een parasympathische reactie kan oproepen. Het parasympathische zenuwstelsel speelt onder meer een rol bij rust en herstel. Volgens de theorie zou het aanbieden van het tinnitusgeluid enkele seconden later het geluid aan zo’n reactie kunnen koppelen.
De studie heeft echter niet vastgesteld dat de gebruikte zenuwstimulatie daadwerkelijk de veronderstelde parasympathische reactie veroorzaakte. De onderzoekers noemen het meten en bevestigen hiervan zelf als onderdeel van toekomstig onderzoek.
Werkzaamheid Delft Tinnitus Device nog niet aangetoond
De peer-reviewed publicatie geeft een vollediger beeld van het onderzoek waarvan De Ridder in 2025 de eerste resultaten presenteerde.
De behandeling kon zonder ernstige bijwerkingen worden toegepast en bleek praktisch uitvoerbaar. Voor een effect op tinnitusluidheid of tinnituslast levert de studie echter geen overtuigend bewijs. Ook de verschillen die bij één instelling op andere uitkomsten werden gevonden, bleven na statistische correctie niet overeind.
Of andere instellingen of een aangepaste toepassing van het Delft Tinnitus Device wel werkzaam kunnen zijn, moet toekomstig onderzoek uitwijzen.
Bronnen
- Deng B, Adhia DB, van Sleeuwen C, Mansell I, De Ridder D. Sound-Paired Vagus Nerve Stimulation for Tinnitus: A Safety and Feasibility Trial. Neuromodulation. 2026.
- University of Otago – Paired vagus nerve and auditory stimulation for the treatment of tinnitus
- Publiciteit rondom Delftse tinnitustherapie geeft patiënten valse hoo
- Eerste resultaten Delft Tinnitus Device: geen consistent effect