HOorzaken

Medicijnen

Helaas zijn er op het moment geen medicijnen die bewezen effectief zijn bij de de behandeling van tinnitus.

Medicijnen die toegepast zijn bij tinnitus zijn:

- medicijnen die de doorbloeding bevorderen
- medicijnen die verdoven (procaine, lidoaine tocainide). Deze medicijnen, die in de bloedbaan worden gespoten, zorgen dat pijn (tijdelijk) verdwijnt.
- medicijnen die de instroom van calcium normaliseren. Dit zijn zogeheten calciumantagonisten.
- medicijnen die kalmerend zijn. Na gebruik kan de tinnitus in verergderde mate terugkeren
- medicijnen die de overdracht van zenuwprikkels in de zenuwbanen bevorderen (glutamaat). Bij gebruik hiervan is er de idee dat de (mogelijke) spontane activiteit in de gehoorzenuw onderdrukt kan worden.

Naast deze medicijnen is in het verleden ook infuustherapie toegepast met daarin een onstekingsremmer. Deze wordt nog steeds met name in Duitsland ingezet.
Bij deze therapie krijgt de patient dagelijks en gedurende twee weken een infuus toegediend. Ook deze vorm van therapie is niet wetenschappelijk bewezen.
Als er al positieve resultaten mee bereikt zijn dan is het alleen in het beginstadium van tinnitus (binnen 14 dagen). Tijdens deze infuustherapie krijgen patienten ook rust voorgeschreven. Nederlandse KNO-artsen staan zeer kritisch tegenover deze behandelmethode.
Ook in Duitsland zijn de ziektenkostenverzekeraars gestopt met de vergoeding van deze therapie omdat deze niet 'evidence based' is'.

In bepaalde gevallen worden medicijnen nog weleens voorgeschreven om de gevolgen van tinnitus dragelijk te maken.

Zuurstoftherapie

Omdat tinnitus in sommige gevallen mogelijk te maken kan hebben met een zuurstof tekort in het binnenoor is er ook gexperimenteerd met hyperbare zuurstof therapie. Helaas waren de resulaten met deze therapie wisselend (tinnitus bleef het zelfde, verbeterde of verslechterde).

Lasertherapie

Naast het toedienen van medicijnen wordt er ook gexperimenteerd met andere methoden zoals lasertherapie. Behandeling met laser van tinnitus is zeer omstreden en niet wetenschappelijk bewezen.

Implanteren elektrode

Aan het Universitair Medisch Centrum in Groningen is de afgelopen jaren geexperimenteerd met het implanteren van een elektrode onder de schedel bij patienten met ernstige tinnitus. Zo'n elektrode geeft kleine schokjes aan de hersenen. De idee achter deze experimentele aanpak is dat de hersenen, doordat zij geen impulsen meer van het oor ontvangen, zelf spontane activiteit gaan genereren. Door de elektrische schokjes zou de spontane hyperactiviteit van de hersenen worden onderdrukt.

Zowel maskering, zuurstoftherapie als het implanteren van elektrodes hebben wisselende resultaten laten zien. Naar alle waarschijnlijkheid komt dit doordat de bron van afkomst die de tinnitus veroorzaakt niet voor iedere patient hetzelfde is. Bij de hyperbare zuurstoftherapie wordt verondersteld dat het probleem in het binnenoor ligt. Echter bij een zeer groot deel van patienten met een tumor waarbij de zenuwbaan uit noodzaak werd doorgesneden bleef de tinnitus. Bij deze groep ligt de problematiek waarschijnlijk in de spontane activiteit in de hersenen. Bij de groep waarbij het probleem wellicht zijn oorsrpong in de cochlea heeft, zal maskering wellicht wel zin hebben, maar het plaatsen van een elektrode juist niet. Onderzoekers zijn momenteel druk doende de oorsprong van tinnitus te achterhalen. Hiermee kan wellicht ook in de toekomst de effectiviteit van verschillende behandelmethoden beter te voorspellen zijn.